زینت دین

هندوانه و فلفل

zinatedin — Sun, 13 Apr 2008 06:25:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

علی حاجی زاده می گويد:

آقا مهدی هر وقت می افتاد تو خط شوخی دیگر هیچ کس جلودارش نبود.

یک وقت هندوانه ای را قاچ کرد، لای آن فلفل پاشید، بعد به یکی از بچه ها تعارف کرد. او هم برداشت، شروع کرد به خوردن.

وقتی حسابی دهانش سوخت، آقا مهدی هم صدای خنده اش بلند شد. بعد رو کرد بهش گفت: «داداش! شیرین بود؟!»

منبع: کتاب «افلاکی خاکی»

پلوخور

zinatedin — Wed, 27 Feb 2008 10:10:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

علی حاجی زاده می گويد:

شهید زين الدین علاقۀ عجیبی به بسیجیان داشت و شوخی هایش با آنان از همین عشق نقرط نشأت می گرفت.

او به بچه هایی که خوب به خودشان می رسیدند و حسابی غذا می خوردند، می گفت: «پلو خور!»

(عکس ارتباطی با خاطره ندارد.)

یک روز در ستاد لشگر، موقع صرف غذا بچه ها همه نشسته بودند. یکی از همین پلوخورها هم بود. آقا مهدی با بچه ها هماهنگ کرد تا با شوخی جالبی مجلس را رونقی ببخشد. غذا که رسید، همه منتظر ماندند تا جناب پلوخور شورع کند. همین که دست برد و لقمه را آورد بالا، با اشارۀ آقا مهدی همه بچه ها یکهو با صدای بلند گفتند: «یا... علی!»

بندۀ خدا که کاملاً غافلگير و دستپاچه شده بود، بی اختیار لقمه از دستش افتاد پایین. خودش هم از تعجّب خنده اش گرفت!

منبع: کتاب «افلاکی خاکی»

دستور ولیعهد

zinatedin — Tue, 26 Feb 2008 08:03:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

محمد میرجانی می گويد:

آقا مهدی هر وقت سر کیف بود با شوخی های جالب و جذابش محافل دوستانه را از سردی و کسالت در می آورد. ایشان تعریف می کرد:

«قبل از انقلاب، ساواک به خاطر حساسیتی که نسبت به فعالیت های انقلابی پدرم داشت، پاسبانی را درست دم در کتابفروشی ما از صبح تا شام به پست گذاشته بود. آن وقت ها کتابفروشی در قم زیاد نبود؛ به علاوه، ما پخش کتابهای درسی مدارس را نیز به عهده داشتیم. با شروع سال تحصیلی فشار زیادی به ما وارد می شد؛ از کله سحر مغازۀ ما پر جمعیت بود تا سر ظهر که با زور و زحمت، دو ساعتی می بستیم برای نماز و نهار. عصر هم کارمان همین بود، تا ساعت ده شب که باز مردم را به زحمت بیرون می کردیم، در را می بستیم تا به حساب و کتابمان برسیم و دوباره کتاب و لوازم التحریر را از زیر زمین بیاوریم بالا برای فروش فردا. حسابی سرمان شلوغ بود. فرصت سرخاراندن نداشتیم.

شبی این پاسبان آمد، سلام و علیک کرد، همین طور بی مقدمه گفت:

«آقا مهدی! اگر شما ولیعهد بودی، به من چه دستوری می دادی؟ »

گفتم: «بابا تو هم دلت خوش است، ما کجا و ولیعهد کجا؟!»

گفت: «نه، باید بگویی اگر ولیعهد بودی چه دستوری به من می دادی؟ هر دستوری شما بدهی من انجام می دهم!»

گفتم: «بابا ولمان کن! از صبح تا حالا آمدیم اینجا و خسته ایم، حالا هم می خواهیم ببندیم برویم کتاب برای فردا آماده کنیم، برو و بگذار به کارمان برسیم!»

بدجوری به ما پیله کرده بود. دست بردار هم نبود. نگاهی به قیافه اش انداختم. سبیلهای کلفتش توجهم را جلب کرد. بهش گفتم: «واقعاً هر دستوری بدهم انجام می دهی؟!»

گفت: «بله هر چه شما بگویی.»

گفتم: «اگر ولیعهد بودم، دستور می دادم این سبیل هایت را از ته بزنی.»

تا این حرف از دهانم پرید، نگاه معنا دارای به من کرد و رفت. ساعت یازده شب بود. نفس راحتی کشیدم. با خودم گفتم: «اگر می دانستم این قدر حرف شنوی داری که زودتر می گفتم.»

نیم ساعت بعد کتاب ها را که آماده کردم، می خواستم ببندم بروم که دیدم در می زنند. همان پاسبان، پشت در بود. همین که نگاهش به من افتاد، گفت: «جناب ولیعهد! خوب است؟!»

برایم قابل باور نبود؛ سبیلهایش را از ته تراشیده بود. گفتم: «پستت را گذاشتی، کجا رفتی؟!»

با حالت خبردار ایستاد و گفت: «قربان! چون شما دستور فرمودید من رفتم منزل فلان آرایشگر، در زدم، از خواب بیدارش کردم، گفتم: «می خواهم سبیلک را از ته بزنی.»

گفت: «آخه الآن که نمیه شب است، بگذار صبح زود...»

گفتم: «من این حرفها سرم نمی شود، پدرت را در می آورم! همین حالا باید بیایی مغازه.»

هرچه گفت «صبح زود» گفتم «ولیعهد دستور داده، پدرت را ...»

خلاصه او را با زیر شلواری کشان کشان بردم مغازه. الآن هم از آنجا می آیم!

من که از تعجب خنده ام گرفته بود، با خودم گفتم اگر می دانستم تواین قدر مطیع هستی دستور مهمتری می دادم!

منبع: کتاب «افلاکی خاکی»

برادر! برگرد

zinatedin — Mon, 25 Feb 2008 08:27:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

محمد محمد لو می گوید:

سال شصت و یک بود، قبل از شروع عملیات رمضان. هنوز برادر زین الدین را نمی شناختم. بچه ها می گفتند معمولاً در نماز های جماعت حاضر می شود. خیلی مشتاق بودم از نزدیک زیارتش کنم. بالاخره در صف نماز جماعت یافتمش. مثل دیگران لباس بسیجی به تن داشت و با اخلاص تمام ایستاده بود به نماز.

عملیات رمضان که شروع شد، در سنگر دیدبانی بودم. دشمن پاتک سنگینی را شروع کرده بود و شديداً رو سرمان آتش می ریخت. تانکهايشان داشتند به سرعت به پاسگاه زيد نزديک می شدند.

دلشورۀ عجیبی داشتم. در همین حال متوجه شدم کسی از توی کانال می آيد طرف سنگر دیدبانی. فریاد کشیدم: «برادر، برگرد!»

دوباره با چشمم به تعقیب تانکها مشغول شدم. او همین طور پیش می آمد. به حرفم توجه نکرد. دوباره بلند تر فریاد زدم: «برادر، برگرد، خطرناکه!»

در جوابم گفت: «الآن بر می گردم!»

نگاهم به میدان بود. تانکها لحظه به لحظه نزديک و نزديک تر می شدند. باز فریاد زدم: «برادر، برگرد. برو پشت خاکریز!»

چند بار حرفم را تکرار کردم. او هم می گفت: «الآن می روم، الآن می روم!»

ناگهان او را پشت سر خودم حسّ کردم. می گفت: «برادر چیزی نیست. ان شاء الله به زودی شکست می خورند!»

کنجکاو شدم. نگاهم را از تانکها گرفتم. برگشتم. با تعجب دیدم آقا مهدی زین الدین است.

خیلی شرمنده شدم که سرش داد کشیده ام. او بی هیچ واهمه ای چشم به میدان آتش دوخته بود و به من دلداری می داد!

منبع: کتاب «افلاکی خاکی»

دژبان

zinatedin — Sat, 23 Feb 2008 05:52:30 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

حاج علی مالکی نژاد می گويد:

يک روز آقا مهدی می خواست وارد مقرّ لشگر شود. دژبان که يکی از بچه های بسیجی بود، جلویش را گرفت: «کارت شناسايي!»

«ندارم»

«برگه تردّد!»

«ندارم»

آن بسیجی هم راهش نداده بود.

آقا مهدی خودش را معرفی نمی کرد. برای آنکه سر به سر بسیجی بگذارد و امتحانش کند، اصرار کرد که من متعلّق به اين لشگرم و باید داخل شوم. آن بسیجی هم گفت الا و بلا يا کارت یا برگه تردد ...!

«کارت و برگه ندارم اما مال اين لشگرم. شما برويد بپرسید!»

«نه، حتماً باید کارت یا برگه ارائه کنی! ...»

در نهایت دژبان که اصرار آقا مهدی را می بیند، قاطعانه می گوید: «به هیچ وجه نمی شود. اگر خود زین الدین هم بیاید، بدون کارت راهش نمی دهم!»

آقا مهدی بر می گردد، می خندد و می گوید: «حالا اگر خودم زین الدین باشم چه ؟!»

آن وقت کارتش را به او نشان می دهد. قبل از آنکه دژبان وظیفه شناس اظهار پشیمانی کند، آقا مهدی درآغوش می گیردش، صورتش را می بوسد و به خاطر وظیفه شناسی تشويقش می کند.

منبع: کتاب «افلاکی خاکی»

مثل پچکی سبز

zinatedin — Sat, 16 Feb 2008 20:00:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سید مجتبی نوربخش می گويد:

يکی از دوستانم از فرماندهان ارتش است. تعریف می کرد: در قم جلسه ای داشتیم که افراد رده بالای نظامی در آن شرکت داشتند. وقتی نگاهم افتاد به چهرۀ فرماندهان عالی رتبه، پیش خودم گفتم: «کسی که قرار است برای ما سخنرانی کند، حتماً باید پیری سالخورده باشد؛ سرد و گرم روزگار چشیده... »

توی همین خیالات سیر می کردم که دیدم جوانی برخاست. نگاهم با بی اعتنایی تعقیبش می کرد که رفت پشت تریبون. نگاه دیگران هم پر بود از انکار و تعجب. به خودم گفتم: «آخر این چرا... ؟! »

با شور و حال حرف می زد. باران کلمات، چنان دلنشین بر لبانش مترنّم بود که زمان چونان گهوارۀ آرامشی می نمود. هر کلمه که می گفت می قاپیدم. گذشت زمان برایم از بین رفته بود. دو ساعت سخنرانی، انگار چند دقیقه هم طول نکشید!

موج صلوات که در فضای روحانی محفل ما طنین انداز شد و خطیب جوان نشست، لبخندی شیرین بر لبان احساس جمع نشاند. حال خوشی بهم دست داده بود. از دوستی پرسیدم: «راستی، این کی بود؟! »

گفت: «فرمانده لشگر هفده علی ابن ابی طالب (ع)، مهدی زین الدین!»

و آن وقت «آقا مهدی» مثل پیچکی سبز در نگاهم قد کشید و اوج گرفت!

منبع: کتاب «افلاکی خاکی»

بازدید

zinatedin — Sat, 02 Feb 2008 06:39:20 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

ابوالفضل جهانشاهی می گوید:

در عملیات والفجر چهار، ما جمعی گردان روح الله بودیم. یک روز گفتند فرمانده لشگر می خواهد بیاید بازدید خطّ ما.

صورت هایمان سیاه و لباسهایمان خاکی بود، حالمان حسابی گرفته بود. پیش خودمان فکر می کردیم حالا فرمانده لشگر با لباسی تمیز و اتو کرده می آید...

وقتی آقا مهدی آمد، اصلاً باورمان نشد. یعنی فرمانده لشگر همین است. درست مثل خودِ ما؛ ساده، با سر و وضع خاکی و ...

سادگیش خیلی به دلم نشست!

منبع: کتاب «افلاکی خاکی»

نگفتند بگویید

zinatedin — Tue, 29 Jan 2008 20:21:43 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

غلامرضا یعقوبی می گوید:

آقا مهدی را اسماً می شناختم. می دانستم فرمانده لشگر است، اما هنوز ندیده بودمش.

بعد از عملیات خیبر بود که همۀ يگانهای پدافندی لشگر هماهنگ شدند تا همزمان یکی از مناطق دشمن را بکوبند. من مسولیت یکی از قبضه های آتش بار را به عهده داشتم. سه تا از بچه های وظیفه هم همراهم بودند.

گرم کار بودیم که متوجه شدم یک نفر ایستاده، دارد نگاهمان می کند. کم کم آمد جلوتر، درست روبه رویم، گفت: «برادر، کجا را زیر آتش دارید؟»

«به ما نگفتند بگویید.»

گفت: «نگفتند بگویید، یا گفتند نگویید ؟!»

«نگفتند بگویید.»

«حالا نمی شود به ما بگویید ؟!»

و شروع کرد به خندیدن. فکر کردم ما را دست انداخته. گفتم: «به شما نرسیده ...»

دیگر چیزی نگفت، عصبانی هم نشد. باز ایستاد به نگاه کرد. چند لحظه که گذشت، گفتم: «اصلاً شما به چه حقی آمده اید اینجا ؟!بفرمایید بروید.»

باز چیزی نگفت. فقط نگاه می کرد. به بچه ها گفتم: «این آقا را ردش کنید برود.»

یکی بهش تشر زد. آن یکی چشم غرّه رفت. باز هم چیزی نگفت. راه افتاد طرف قبضه های دیگر.

پاسداری که از دور ناظر این صحنه بود، آمد جلو.

«فلانی! می شناختیش ؟!»

«نه.»

«چی بهش گفتی؟»

«هیچی، به سربازها گفتم ردش کنند برود.»

«می دانی که بود؟»

«نه!»

«مهدی زین الدین که می گویدن این بود!»

عرق سردی نشست بر پیشانیم. دلم لرزید. بدنم سست شد. دستپاچه به بچه ها گفتم: «قبضه را آمادۀ شلیک کنند.»

بعد دویدم طرفش؛ شرمنده و خجل. چشمش افتاد بهم. انگار خودش قضیه را فهمید. گفتم: «حاج آقا! تشریف بیاورید تا برایتان...»

«خیلی ممنون، دستتان درد نکند. همان که «گفتند نگویید» درست است!»

و شروع کرد به خندیدن

منبع: کتاب «افلاکی خاکی»

عاشقان را نام معنایی نداشت

عاشقی گر٬ حسن نیت بایدت

عاشقان را "اين منم" معنا نداشت

عاشقي گر٬ سجده بر خون بايدت

عاشقان را ادعا معنا نداشت

عاشقی گر٬ بی ریایی بایدت

(شعر از وبلاگ دفاع مقدس)

روایت دلتنگی

zinatedin — Mon, 28 Jan 2008 20:26:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

یادداشت محمد خامه یار در مورد شهید زین الدین به مناسبت سالگرد ایشان بسیار زیبا و خواندنی است. امیدوارم استفاده کنید.

به مناسبت سالگرد شهادت شهيد مهدى زين الدين
هنوز فرمانده منى!

اين چند سطرى كه براى تو مى نويسم واگويه هايى است كه در سال هاى فراق شراره جانم مى شود.
هر وقت خسته مى شوم، اينجا مى آيم، به زيارت مزارت، لحظه هايى ميهمان زلال اشك مى شوم. مثل همه زائران ديگر، مثل همه آنها كه تو را نديده اند ولى چشمانى بارانى دارند.
بگذار تا بگويم. باران تنها در سكوت تنهايى من مى بارد. هر چند احساس غريبى دارم وقتى نگاهم از تو دور مى شود. وقتى مى آيم سفره دل را تنها پيش تو پهن مى كنم، شايد روزى زخم عميق روحم را التيام بخشى!
پائيز هميشه براى من فصل دلتنگى است.
هنوز هم فرماندهى تو جان مرا به تسخير كشيده است و در اين روزمرگى زندگى ام هر از چند گاهى مرا به ميهمانى محفل اشك خدا فرامى خوانى. مى نشينم كنار سنگفرش مزار تو و در روند سال هاى عمر گذشته خود غرق مى شوم. ياد سال هاى دور مى افتم كه همچون ابر بهارى گذشت! ولى هرگز خاطرات آن دوران را نمى شود به فراموشى سپرد. خاطرات، ذهنم را از وجود پاك تو سرشار مى كنند. من بزرگ شده همان خيابانى هستم كه تو چند صباحى بيشتر در آن به رسم ما زندگى نكردى. آن روز فاصله خانه و نانوايى را طى مى كردم كه تو مثل يك شهروند بى نام و نشان در حاشيه خيابان ايستاده بودى براى سوار شدن ماشين و جابه جا كردن وسيله اى از وسايل زندگى، نمى دانم ده ها ماشين از مقابل چشمان تو رژه رفتند و عبور كردند و بى اعتنايى خود را رقم زدند، غافل از اين كه تازه از جبهه بازگشته اى و فرماندهى لشكر را عهده دار هستى و آن ماشينى كه در آن سوى خيابان ، پارك شده و زير غبار مانده در اختيار توست... ولى متعلق به بيت المال است كه عطايش را به لقايش بخشيده اى!
از اين داستان ها در سراسر زندگى تو زياد سراغ دارم، يا برايم حكايت كرده اند يا خود شاهد آن بوده ام.

هنوز كسى نمى تواند اشك هاى بى مهارم را ببيند، اينجا دلم براى همه چيز بهانه مى گيرد و تازه ياد گرفته ام بى صدا گريه كنم. نه به خاطر اين كه تو نيستى به خاطر خوبيهايت كه دل همه بچه هاى لشكر على بن ابيطالب (ع) و دل همه همرزمان تو را ربوده است.
گريه براى تو بهانه نمى خواهد، بگذار صادقانه بگويم دل شكسته ام. بيزار از خود و از سياهى هاى زندگى ام و براى بودن تو هزاران نشانه مى بينم.
به ياد دارى، وقتى مؤذن صداى صلا سر مى داد، همه وجود تو سراسيمه خدايى مى شد و در صف نماز به دنبال چيزى بودى كه در فراسوى مرزهاى ناپيدا دنبال آن مى گشتى.
تو را قبل از هر عمليات ديده بودم كه برو بچه هاى لشكر تو را نه در حلقه محبت خود كه بر سر شانه ها مى نشاندند و فرياد مى زدند: «فرمانده آزاده، آماده ايم آماده.»
و حالا همين سنگفرش هايى كه مزار صاحبان اين تصاوير را در احاطه خود دارند و در كنار تو آرام و در خلوت سكوت خفته اند، به ياد مى آورم كه در شب هاى هر عملياتى با تو چه سان پيمان مى بستند.
تو را خوب مى شناسم با همه مهربانى هايت و حال به وسعت انديشه تو فكر مى كنم كه مى گفتى: ما بايد به تكليف خود عمل كنيم. چه پيروز شويم چه شهيد...
و تو چه خوب به تكليف خود وفادار ماندى. تو دست مرا بگير و مرهون محبت خود كن.

محمد خامه يار

منبع:

http://www.khameyar.blogfa.com/post-41.aspx

آیینه دلتنگی ها

zinatedin — Sat, 26 Jan 2008 13:11:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

در جستجو اینترنتی، به نوشته ای از سردار مهدي مهدوي نژاد فرمانده لشكر 17 علي بن ابي طالب(ع) به مناسبت سالگرد شهادت شهید زین الدین برخوردم. با اینکه وقتش گذشته ولی دارای اطلاعات خوبی راجع به شهید زین الدین است:

درست 23 سال از شهادت آقا مهدي زين الدين فرمانده لشكر خط شكن و هميشه پيروز 17 علي بن ابي طالب(ع) مي گذرد، فرماندهي كه بر قلب ها فرماندهي و قلب ها را تسخير كرد، آن سال كه امروز پس از سال هاي سال همه از مهرباني و مدارا، اقتدار و شجاعت او سخن به ميان مي آورند. آقا مهدي فرماندهي بود كه نيروهاي لشكرش هميشه به او افتخار مي كردند و صميمانه به او وفادار بودند. آن روزها آقاي مهدي لشكري را فرماندهي مي كرد كه نيروهايش از استان هاي قم، مركزي، سمنان، قزوين و زنجان گردهم آمده بودند. همه به او عشق مي ورزيدند و امروز هم خاطرات و تصاوير او زينت بخش محفل انس آنان است، آنچه كه درپي مي آيد حاصل گفت وگو با سردار مهدي مهدوي نژاد فرمانده لشكر 17 علي بن ابي طالب(ع) است كه در آستانه سالگشت شهادت او تهيه شده است كه با هم مي خوانيم:
- اولين آشنايي شما با آقا مهدي ؟
بعداز عمليات محرم و رمضان، زماني كه از كردستان به جنوب آمدم، در منطقه دشت عباس به اتفاق چند نفر از دوستان به صورت غيررسمي خدمت ايشان رسيديم. در پاسگاه زيد، سردار شهيد اسماعيل صادقي به من گفت شما بمانيد تا بعداز ظهر آقا مهدي مي آيد و من ايشان را ملاقات كردم.
- در آن زمان چه سمتي داشتيد؟
شهيد زين الدين فرمانده لشكر بود و من را به عنوان فرمانده گردان معرفي كرد.
- اسم گردان شما؟
امام سجاد(ع)
- بچه هاي قم بودند؟
بله.
- مدت آشنايي شما با آقاي مهدي؟
- تقريبا دوسال
- در كدام عمليات نيروي ايشان بوديد؟
من بعداز خط پدافندي در عمليات والفجر 3، در منطقه مهران، والفجر 4 و عمليات خيبر.
اصلا احساس ولايتي كه او بر ما داشت حتي اگر افرادي از لحاظ تشكيلات هم از او بالاتر بودند آن نفوذ كه ايشان داشت خيلي از مسائل را تحت تأثير قرار مي داد حتي بعداز جنگ ما متوجه اين موضوع شديم.
- آن زمان لشكر 17 چه تعداد نيرو داشت؟
به طور متوسط 6 تا 7 گردان پياده و گردان رزم و خدمات
- يعني چند هزار نفر نيرو؟
نيروهاي لشكر چهار تا پنج هزار نفر بودند.
- فكر مي كنيد اگر شهيد زين الدين فرمانده نبودند فرد لايق تري به جاي ايشان وجود داشت؟
به هيچ وجه چنين تصوري نمي كنم. نه تنها من بلكه هيچكس فكر نمي كرد كسي بهتر از او باشد.
فاصله آقا مهدي با ديگران خيلي زياد بود ضمن آنكه نيروهاي آماده لشكر بسيار زياد بودند اين فاصله، فاصله بسيار زيادي بود!
- امتياز آقا مهدي در چه بود؟
مهمترين مساله اخلاص ايشان و نفس پاك او بود، وقتي صحبت مي كرد كاملاً دلنشين بود. امروز وقتي نوار سخنراني آقا مهدي را گوش مي كنيد هنوز خيلي از آن هايي كه با او مانوس بودند بلافاصله شروع مي كنند به اشك ريختن يعني هنوز از سال 62 تا الان كه 24 سال مي گذرد وقتي صحبت ها پخش مي شود تاثيرگذار است كه به نظرم عامل اصلي آن اخلاص است.
از نظر مديريتي با توجه به سني كه داشت رشد خوبي كرده بود و اين به خاطر محيط خانوادگي بود كه باعث شد از ايشان يك شخصيت ممتاز به وجود بياورد. هر چه از عمر او مي گذشت درخشش او بيشتر مي شد. بعضي حداقل چند سال اختلاف سني داشتند. فرماندهان گرداني مثل شهيد ساعدي، شهيد رستم خاني آدم هايي مقتدر، شجاع و توانمند بودند ولي وقتي به آقا مهدي مي رسيدند و احساس مي كردند جميع جهاتي را كه بايد يك فرمانده داشته باشد را آقا مهدي دارد و مشكل را راحت و روان حل مي كرد و تفهيم مي كرد.
- آقا مهدي چند ساله بود؟
25 سال داشت.
ويژگي مديريتي ايشان چه بود؟
كلان نگري و ترجيح دادن كل به جزء، فكر كردن در مورد كليت جنگ. و اين باعث شده بود تمام مسايل و مشكلات را به جان و دل بخرد. از طرفي در بعضي مسايل بسيار حساس مي شد مثلاً براي چك كردن يك راهكار آن قدر وقت داشت كه تعجب مي كرديم. نگاه جامعي به نيروها مي گذاشت همه را از خود مي دانست و اگر به استان هايي كه در زمان جنگ در لشكر نيرو داشتند برويد مي بينيد تصوير آقاي مهدي را بزرگ كرده و در خانه هايشان نصب كرده اند.
- جاذبه او بيشتر بود يا دافعه؟
همان طوري كه شهيد مظلوم آيه الله دكتر بهشتي فرمودند جاذبه در حد اعلي، دافعه در حد ضرورت، احساس مي كرديم هر فردي به او نزديك مي شد در قلب او نفوذ مي كرد و دوست داشت آقا مهدي را ببيند و با او صحبت كند.
چهره اي دوست داشتني داشت، برخورد، صحبت كردنش خوب بود،در برخوردها اگر احساس مي كرد وبايد برخورد كند قاطع بود.
اگر از شهري نيرو مي آمد وقتي به او مي رسيدند با آنها طوري برخورد مي كرد كه انگار او اهل آن شهر است. او به روحاني ها خيلي علاقه نشان مي داد حتي دست آنها را مي بوسيد كه ما تعجب مي كرديم.
در عمليات والفجر 4 وضعيت خوبي نداشتيم. زماني كه در جنگ ،دوران نبرد تن به تن و استفاده از نارنجك دستي متداول گشته بود آقا مهدي پشت بيسيم وقتي از او پرسيدم شما وضعيت ما را مي دانيد گفتند بله مي دانم شما بايستيد كسي حق ندارد سستي كند.
اگر مي ديد كسي با خودرو يا موتور سيكلت با سرعت مي رود خودروي او را متوقف مي كرد و تذكر مي داد كه بيت المال است!
- آخرين باري كه ايشان را ديديد كي بود؟
سال 1363 آخرين بار در مهاباد وقتي لشكر براي عمليات آماده شده بود. آقا مهدي آمده بود به هر جا سر مي زد و وضعيت بچه ها را چك مي كرد و درگردان سركشي مي كرد و از بچه ها سؤال مي كرد.
-چه وقتي خبر شهادت ايشان را به شما دادند؟
من شهيد صادقي را ديدم به من گفت: آماده شويد براي حضور در جلسه در اروميه. رفتيم اروميه. كسي خبر نداشت، غيرمنتظره بود يكباره ديديم جنازه ايشان را آوردند. تعجب كرديم. آن وقت همه فكرها مشغول جنگ بود فكر نمي كرديم آقا مهدي شهيد شده باشد.

-شيرين ترين خاطره از آقا مهدي ؟
او به ما خيلي لطف داشت. در منطقه عملياتي جفير گردان ها داشتند آموزش مي ديدند، در بين آنها به من گفت رانندگي بلدي؟ گفتم بله. گفت ماشين را بياور برويم و من افتخار كردم كه راننده ايشان باشم.
كنار دژباني پشت سر ايشان نماز خوانديم كه براي من خيلي دلنشين بود.
از ديگر لحظات بياد ماندني عمليات والفجر 4بود. وقتي برگشتم خيلي خسته بودم. عمليات طوري بود كه شهداي زيادي داشتيم، ارتفاع بلندي بود و او از آنجا عمليات را هدايت مي كرد من زماني كه دو تا از بي سيم چي ها شهيد شده بودند وقتي به بالاي ارتفاع رسيديم، آقا مهدي بلافاصله از سنگر بيرون آمد و مرا در آغوش گرفت و گفت خسته نباشي، خدا قوت. من احساس مي كنم هنوز آن صحنه برايم دلنشين است.
-اگر آقا مهدي در ميان ما بود چه مسئوليتي داشت؟
رشد افراد را خيلي نمي توان به طور قطع معلوم كرد. آقاي احمدي نژاد كه زمان جنگ از نيروهاي آقا مهدي به شمار مي رفت الان رئيس جمهور است، اين است كه نمي شود اتفاقات را پيش بيني كرد.
آقا مهدي ظرفيت بالايي داشت و همسنگران او هم مثل شهيد احمد كاظمي درخشش عجيبي داشت يا سردار قاسم سليماني كه همطراز آقا مهدي بود الان موفق هستند.
-آيا مي تواند الگوي خوبي براي جوانان باشد؟
بله. نوع تحصيلات دانشگاهي و حوزوي، ازدواج، مديريت و اخلاق و وظيفه شناسي و كاركردن او همه و همه براي جوانان الگوست. او توانست در جواني يك لشكر را فرماندهي كند.
صلابت و اقتدار او براي همه درس بود. او وقتي از جبهه برمي گشت به خانواده هاي معظم شهدا سركشي مي كرد.
-بعد تعبدي ايشان چگونه بود؟
وقتي آقا مهدي به جلسات مي آمد، با دعاي فرج شروع مي كرد. او چهره معنوي داشت و سخنراني هاي او پشتوانه روايي و حديثي داشت، يعني صحبت هايش با حديث و روايات بود. به علماء احترام زيادي قائل بود. به محض اينكه اعلام مي شد آقا مهدي مي خواهد صحبت كند تمام حسينيه لشكر مملو از جمعيت مي شد.
هرچه شبهاي عمليات نزديك تر مي شد بچه ها به فرماندهانشان علاقمندتر مي شدند ولي علاقه به آقامهدي خيلي ويژه بود.
-بهترين جمله در مورد آقا مهدي ؟
احساس مي كنم عزيزي بود كه در مكتب امام(ره) توانست در بوته آزمايش و مشكلات، همه ما را در آن برهه از زمان عزيز نگه دارد.

منبع : روزنامه کیهان
يكشنبه 27 آبان 1386 - 7 ذيقعده 1428 - 18 نوامبر 2007 - سال شصت و چهارم -شماره 189521

http://www.khameyar.blogfa.com/post-42.aspx